Existentieel trauma bij hoogbegaafdheid

Bericht van 11 juni 2019 🕊️

Vorige week was het er weer. Dat diep existentiële gevoel van eenzaamheid. Ik voelde al een paar weken dat het eraan zat te komen. ⠀

De laatste weken waren erg druk. 'Busyness' is een coping mechanisme van onverwerkt trauma. Een coping mechanisme waar ik al vaak gebruikt van gemaakt heb.⠀⠀

De laatste maanden waren emotioneel erg zwaar en mijn agenda stond goed volgepland. Op die manier is er letterlijk geen ruimte voor emoties. Tot op een rustige avond. Een moment van verstilling. Ik kon er niet meer omheen. ⠀

Tot in het diepste van mijn ziel voelde ik me weer eenzaam. En dat terwijl ik weet dat er voldoende mensen om me heen zijn die om me geven. Weten is 1 ding, het doorvoelen, is een ander.⠀

Analytisch als ik ben, wil ik dan graag cognitief snappen wat er aan de hand is. Ik ben erachter gekomen. Het is de mix van ontwikkelingstrauma dat nog onvoldoende geheeld is (nurture) in combinatie met mijn hoogbegaafdheid (nature). Op dat diepe eenzame moment stelde ik mij vragen als: 'wie ben ik nu eigenlijk' en 'gaat er mij iemand ooit snappen?' ⠀

Ik had ervoren een aantal artikels gelezen waarin vermeld stond dat ongeveer 2 tot 3% van de bevolking hoogbegaafd is. En dat gegeven versterkte mijn eenzaamheidsgevoel enorm.  Blijkbaar had ik mijn eigen hoogbegaafdheid nog onvoldoende omarmd. Ik hou trouwens nog steeds niet van de term 'hoogbegaafd'. Het voelt alsof ik mezelf dan op een voetstuk zet ten opzichte van anderen terwijl ik dat absoluut niet wil. ⠀

Volgens mij is een van de grootste uitdagingen van hoogbegaafde mensen die te kampen hebben met ontwikkelingstrauma: hoe ga je je omarmd voelen? omarmd in een wereld die je overweldigt, in een wereld waarin het kan voelen alsof niemand je begrijpt.⠀

Het goede nieuws is dat het mij gelukt is om mijn diep eenzame gevoelens zachtjes te keren. Door 'compassionate' te zijn ten opzichte van mezelf (ik hoef niet ineens geheeld te zijn, alle gevoelens mogen er zijn), door te durven benoemen dat ik hoogbegaafd ben, door te spreken over mijn diep eenzame gevoel met mijn medestudenten van Compassionate Inquiry bij Gabor Maté, door erover te schrijven, door mij kwetsbaar te durven opstellen.

We are not alone🕊️